باید از آقای دبیر کل ، بان کی مون سؤال شود که قانون پناهندگی برای همه یکسان میباشد ، یا برای بخشی از پناهندگان فرق میکند ؟!. اگر یکسان میباشد ، چرا به نفراتی که در کمپ لیبرتی در عراق مستقر میباشند ، پناهندگی شان به رسمیت شناخته نمی شود ، در صورتی که آنها ،حفاظت شده و مشمول کنوانسیون چهارم ژنو هستند. همه آنها توسط کمیساریا مورد مصاحبه قرار گرفته اند و پناهنده محسوب میشوند. ، پس این دوگانگی از چه قانونی ناشی میشود ؟!!.

کمپ پناهندگان لیبرتی در عراق که تحت کنوانسیون ٰ چهارم ژنو به رسمیت شناخته شده اند 

پس از انتقال این پناهندگان ازاشرف به لیبرتی، قراربود لیبرتی یک کمپ ترانزیت باشد و در عرض چند ماه آنها از عراق به کشورهای دیگر منتقل شوند، اما واقعیت این است که سه سال و نیم از آن تاریخ می گذرد ولی همچنان در لیبرتی و تحت شدیدترین فشارها هستند. انتقال آنها به خارج از عراق عملی نشده و در عین حال دولت عراق این کمپ را به صورت یک زندان برای آنها در آورده است .  

این درحالی است که وزارت اطلاعات رژیم آخوندها به طور مستمر گروههای از عوامل خود را به اسم خانواده روانه عراق و لیبرتی میکند. آنها هیچ مشکلی برای دریافت ویزا ندارند، وزارت اطلاعات رژیم ایران همه هزینه های سفر واقامت آنها در عراق را تامین میکند و مأموریتشان شکنجه روانی این آزادیخواهان می باشد!!.

حمله ۲۹ اکتبر بار دیگر نشان داد که، بعد از اعزام چنین اکیپهایی به اطراف کمپ لیبرتی رخ داد، باردیگر نشان داد که این گونه اقدامات مقدمه و زمینه سازی برای کشتاراین آزادی خواهان ، در ادامه چند حمام خونی است که قبلا با همین زمینه سازیها در اشرف یا لیبرتی به راه افتاده است.

این قانون دوگانه در امر مقدس پناهندگی باید یک دست شود و شامل همه پناهندگان گردد، و آقای نانکی مون باید به این دوگانکی پایان دهد. ما ایرانیان خواهد به رسمیت شناختن کمپ لیبرتی هستیم و باید یک قانون یکدست در سراسر جهان باشد.

.