دردوره دیکتاتوری رضاشاه، اینمراسم
اغلب بهصورت مخفیانه برپا میشد. بعداز سقوط رضاشاه، دوباره امکان برگزاری علنی اینجشنها
پیدا شد و بعضی از اسناد تاریخی از تظاهرات بزرگ اول ماهمه درسالهای 24 و 25 حکایت
دارند.
درسال ۱۳۳۱، بهدستور دکترمصدق، روز اول ماهمه، عید
کارگران و تعطیل رسمی اعلام شد.
اما پساز کودتای ننگین 28مرداد، مجدداً اینمراسم،
مخفیانه برگزار میشد. چندی بعد شاه، روز تولد پدرش - 24اسفند- را روزکارگر اعلام کرد!
ولی، با اوجگیری جنبش دانشجویی در داخل و خارجکشور و افشای ماهیت سرکوبگر و فاسد رژیم
درافکار بینالمللی، شاه ناچار بهعقبنشینی شد و روز اول ماهمه، بهعنوان روزکارگر،
تعطیل کارگری اعلام شد.
درسالهای آخر حکومت شاه، از طرف اتحادیهها و سندیکاهای فرمایشی،
مراسمی بهنام «روزکارگر» برای ستایش از بهاصطلاح خدمات شاه بهکارگران ! برپا میشد
که مورد نفرت تودهها بود. پساز انقلاب57، سازمانمجاهدین
خلق ایران اولینمراسم باشکوه روزکارگر را درکرج و درگرامیداشت خاطره کارگران جهانچیت
که درسال 50 بهدست مأموران سرکوب رژیمشاه شهید شده بودند، برگزارکرد.
درهمینسال،
حزب جمهوری و یکارگان کارگری دولتی نیز برای عقب نیفتادن از صحنه، اعلام راهپیمایی
کردند. درسال 59، سازمانمجاهدین میتینگ بزرگ روزکارگر را در ترمینال خزانه تهران
برگزار کرد. چند گروه سیاسی دیگر نیز برگزاری مراسم روزکارگر را درمحلهای جداگانه اعلام
کرده بودند
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر