| شعر به یاد قهرمانان قتل عام سی هزار گل سرخ در سال ۶۷ در ایران به دستور خمینی جلاد |
چیز را: با نام شما، آغاز خواهیم کرد،
قهرمانان!
سرودهایمان؛
و ترانههای کودکانمان
رامارشهای ارتش مردم
را در سالروز پیروزی.
و شما راواژه واژه در کتابهایمان
در فواره میدانهای
شهرهایمانجاودان خواهیم کرد دلاوران!
همچنان که اینکهیچچیز رااز قلم نمیاندازیم:
اسامی جلادان،
رنگ طنابها،
و شکل چهارپایهها
را
از هر گوشه
گرد میآوریمو در حافظه توانای خویش
ثبت میکنیم.
قلبها را
بازوها
و چشمها رابه حافظه تبدیل میکنیمو بهخاطر میسپاریم.
بهخاطر میسپاریمنامهای شما
و رنگ لحظه لحظه شبهاییکه در راهروهای مرگ
گذشت.
هر پیچ و تاب پیکر
سرفرازتان
ـ آویخته از پنجه بیرحم طناب را ـهمچون سرخترین
جامههای قهرمانان میهنیدر میانه میدانهای نبرد
به یاد سپردهایم.
شیران! استواران،
پایداران.
حتی آخرین صداهای
حنجرههای بدار آویختهتان
در کانتینرهای اجسادکه بهسوی
گورهای جمعی میرفت،
فراموشمان نخواهد
شد.
نه!
سوگند که نه!
هیچ وجدانی رابیخبر رها نخواهیم
کرد
تا زمانی که خون و خاطره گدازان شما
آخرین سلولهای سبعیت راآخرین ذرات شقاوت را
در پیکره دورافتادهترین هموطن شمابسوزاند
و خاکستر کند.
سوگند که با تمامی
نیروهایمان
با تمامی عاطفههای روانمانحافظههایی میسازیم
برای بهخاطر سپردن نامهایتان
که همهچیز را با آن شروع خواهیم کرد
قهرمانان!
شعر از: م. شوق
لینگ اصلی
http://bit.ly/2bbLQaL
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر