«آنجا که «شیخ» و «دد» و «دیو» و «دار» آمیخته بود، تا سقف فلک، «ستاره» آویخته بود».

به یاد سی هزار پرنده آزادی که بدستور خمینی جلاد  در زندان های ایران به دار آویخته شدند 

 ممکن است بگویید آنچه قتل‌عام 67 را از سایر جنایت‌های ضدبشری متمایز و برجسته می‌کند شقاوتی است که مشابه‌اش تا کنون دیده نشده است. 

هیچ حاکم و خودکامه‌یی حاضر نیست زندانی سیاسی‌اش را _که پیش‌تر در محکمه خودش به مدتی حبس محکوم کرده بود_ پس از 7سال شکنجه، ناگهان حلق‌آویز کند. 

آن‌هم نه یکی دو زندانی یا بخشی از زندانیان یک بند؛ که در یک اقدام سراسری و هم‌آهنگ، زندانیان سیاسی همه شهرها و مناطق را در سراسر کشور!

بی‌شک اگر پرونده 67 را باز کنیم، از شدت شقاوت شیخ و شمشیر و شعبده پاسداران، بسا نفسها که در سینه‌ها حبس می‌شوند و چه قلب‌هایی که به حنجره می‌رسند!
اما با این همه، یک واقعیت هنوز مانند الماس می‌درخش د. واقعیت و صلابتی که چشم‌ها را خیره می‌کند.
 بله! واقعیت آن سوی پرده شقاوت؛ اثر بی‌همتایی‌ست که در گذر ایام نه رنگ باخت، نه زنگار گرفت و نه کهنه شد. 

پدیده‌یی بی‌نظیر، خارق‌العاده و به‌غایت استثنایی.

«آنجا که «شیخ» و «دد» و «دیو» و «دار» آمیخته بود، تا سقف فلک، «ستاره» آویخته بود».