«مرغ آمین» مرغ آمین دردآلودی است کاواره بمانده/ رفته تا آن سوی این بیدادخانه/ بازگشته رغبتش دیگر ز رنجوری نه سوی آب و دانه/ نوبت روز گشایش را/ در پی چاره بمانده/

شعر مرغ آمین ار شاعر نامی ایران نیما یوشح

    مرغ آمین یکی از غنی‌ترین و زیباترین شعرهای نیماست. هماهنگی شکل با مضمون و معنی، ساختمان منسجم شعر و سرشاری شعور شاعرانه در پیوند عناصر، از وجوه بارز این شعر هستند. نیما مرغ آمین را تحت‌تاثیر روحیه مبارز و استوار دکتر محمدمصدق پیشوای نهضت ملی ایران سرود. با یاد این دو بزرگ تاریخ میهنمان:
«مرغ آمین»
مرغ آمین دردآلودی است کاواره بمانده/
رفته تا آن سوی این بیدادخانه/
بازگشته رغبتش دیگر ز رنجوری نه سوی آب و دانه/
نوبت روز گشایش را/
در پی چاره بمانده/
می‌شناسد آن نهان بین نهانان ـ گوش پنهان جهان دردمند ما‌ـ/
جور دیده مردمان را./
با صدای هر دم آمین گفتنش آن آشنا پرورد/
می‌دهد پیوندشان در هم./
می‌کند از یأس خسران‌بار آنان کم/
می‌نهد نزدیک با هم آرزوهای نهان را/
بسته در راه گلویش او/
داستان مردمش را./
او نشان از روز بیدار ظفرمندی است/
با نهان تنگنای زندگانی دست دارد… /
و ز پی آن که بگیرد ناله‌های ناله‌پردازان ره در گوش/
از کسان احوال می‌جوید./
چه گذشته‌ست و چه نگذشته است/
سرگذشته‌های خود را هر که با آن محرم هشیار می‌گوید./
داستان از درد می‌رانند مردم/
در خیال استجابتهای روزانی/
مرغ آمین را بدان نامی که او راهست می‌خوانند مردم./
زیر باران نواهایی که می‌گویند:/
ـ «باد رنج ناروای خلق را پایان»./
(و به رنج ناروای خلق هر لحظه می‌افزاید)./
مرغ آمین را زبان با درد مردم می‌گشاید.
بانگ برمی‌دارد:/
ـ «آمین و........!» /