نوزدهم فروردین90 یادآور حماسهای بزرگ وفراموشیناپذیر در سالهای اخیر است. رخدادی با صحنههایی شگفت، از پایداری مجاهدین بر سر آرمانشان. پایداری با دست خالی در برابر لشکری زرهی و تا دندان مسلح.
اما یاد کردن از حماسهها، و بزرگداشت حقیقی عمل و فدای قهرمانان، بازبینی ارزشهای آفریده شده، و دستاوردهای آن قهرمانیست ابتدا به چگونگی آن رخداد بنگریم: گزارش رخداد: از روز ۱۴فروردین۹۰ مالکی، دست پرورده رژیم آخوندی برای اجرای خونریزی جدید در اشرف آمادهسازیهای خود را شروع کرد و تعدادی زرهی را وارد قسمتهای شمالی قرارگاه کرد. این کار با اعتراض مجاهدین مواجه شد و زرهیها مجبور به بازگشت شدند.
از غروب ۱۸/۱/۱۳۹۰ ورود نیروهای جدید تحتامر مالکی به اطراف اشرف شروع شد در ساعت چهار و چهل و پنج دقیقه صبح جمعه ۱۹فروردین حمله نیروهای جنایتکار با نفربر و هاموی از سمت شمال اشرف آغاز گردید. اما آنان با مقاومت قهرمانانه اشرفیان مواجه شدند.
پس از ۶ساعت نبرد نابرابر با بهکارگیری انبوهی زرهی و چندین گردان و با شلیک تیر مستقیم و زیر گرفتن نفرات با هاموی، مقاومت تمامعیار مجاهدین باعث شد که تهاجم در شمال خیابان اصلیاشرف متوقف شود. مهاجمان با ایجاد یک خاکریز در شمال خیابان اصلی مستقر شدند. در این تهاجم ۳۶تن از اشرفیان از جمله ۸تن از زنان قهرمان مجاهد بهشهادت رسیدند. شمار مجروحان به ۳۵۰تن رسید و شش مجروح را نیروهای مالکی به گروگان گرفتند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر