۱۳۹۶ خرداد ۱۵, دوشنبه

دفاع از اسلام. وَاذْكُرُواْ نِعْمَةَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنتُمْ أَعْدَاء فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُم بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا یکی از ابزارهای مهم اجبار و تحمیل دینی، تکفیر است. این حربه‌یی است برای پس‌زدن مخالفان، برای انحصارطلبی و برای تحمیل قدرت استبدادی، با زرورق اسلام. خمینی دجال حکم قتل عام زندانیان سیاسی در سال ۶۷ را با تکفیر مجاهدین آغاز کرد.

مریم رجوی در جلسه همبستگی ادیان علیه افراطی‌گری

مریم رجوی در جلسه همبستگی ادیان علیه افراطی‌گری


ماه رمضان چنان‌که در قرآن آمده است، ماه تقواست.
شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِيَ أُنزِلَ فِیهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَبَيِّنَاتٍ مِّنَ الْهُدَى وَالْفُرْقَانِ
ماه فرستاده شدن قرآن که به‌مردم راه می‌نماید و شاخص هدایت و فرق‌گذاری است؛ فرق میان اسلام با انحراف و ارتجاع و میان آزادی با اجبار.


فرق میان آیین راستی و عشق و رحمت که آیین محمدی است با دجالیت آمیخته با نفرت و سرکوب و بی‌رحمی که خمینی مظهر آن است.


آیا رمضان و روزه‌داری هرگونه دروغ و ریا را نفی نمی‌کند؟‌ آیا پیام‌اش صلح و همبستگی نیست؟‌ آیا مبارزه با فقر و ستم را هدف خود قرار نداده است؟
پس آیین پرشقاوتی که بر دروغ بنا شده و مردم را به شلاق می‌بندد و در فقر و محرومیت اسیر می‌کند چه ربطی به‌اسلام دارد؟


ماه رمضان، سوق‌دهنده همگان به‌ پیوند میان دل‌هاست. گرمابخش جمع انسانی،‌ سمت‌دهنده برای ‌همبستگی و الهام‌بخش توافق و تفاهم بر سر اشتراکات و همدلی‌ها.
با چنین درکی، اگر به‌خاطر پریشانی و گسستگی کشورها و ملت‌های‌مان در خاورمیانه و شمال آفریقا اشک بریزیم، بر ما ملامتی نیست؛ به‌خاطر سوریه غرقه به‌خون، به‌خاطر عراق اشغال‌شده، به‌خاطر یمن فرو رفته در جنگ و کشورهایی که اسیر تروریسم و بنیادگرایی اند.


به‌همین خاطر،‌ از شما اجازه می‌خواهم که همه ملت‌های مسلمان و اهل سنت و شیعه را فرا بخوانم که دست در دست هم در مقابل به‌وجود‌آورندگان این اوضاع مصیبت‌بار ایستادگی کنند.


فراخوان ما به‌همبستگی بر اساس مبنای محکمی است که اکثر قریب به اتفاق مسلمانان در آن اشتراک نظر دارند. این مبنا از نظر عقیدتی نفی اجبار دینی و دین اجباری است که از حقیقت اسلام سرچشمه گرفته است. و از نظر سیاسی، ایستادگی در مقابل ولایت فقیه حاکم بر ایران، یعنی دشمن مشترک همه ملت‌های منطقه که کانون جنگ‌افروزی و صدور بنیادگرایی به کشورهای منطقه است. 

این ریسمان و کلمه وحدت ماست. نفی اجبار دینی و ایستادگی در برابر رژیم ولایت فقیه.
ما البته قصد نداریم تفاوت‌های واقعی میان ملت‌هایمان در این منطقه نادیده بگیریم. اما با وجود اختلاف‌ها، همه عقیده دارند که اعمال زور برای تحمیل عقیده و دین، جایی در اسلام ندارد. 

وقتی که اجبار، تحمیل و کینه‌کشی نفی می‌شود، برادری و خواهری که وجدان جمعی و تاریخی ملت‌های ماست، فرصت رواج پیدا می‌کند. 





هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر