سناتور رابرت توریسلی: بسیاری از شما «مجاهدین » از فجایع فوق‌العاده‌یی (هم‌چون) کشتار اعضای خانوادهتان، رنج برده‌اید. بیشتر شما شاهد به‌بند کشیده‌شدن کشورتان بوده‌اید، بسیاری از شما شاهد آن بوده‌اید که چه‌طور چند نسل، امیدهای اقتصادی، سیاسی و شخصی خودشان را از دست داده‌اند و برخی از شما متحدان طبیعی از سراسر جهان دارید.

سناتور رابرت توریسلی،  کنفرانس بین‌المللی در آستانه گردهمایی بزرگ مقاومت

وی سپس ضمن رد گزینه نظامی یا مداخله خارجی علیه رژیم آخوندی، گفت: «محتمل‌ترین مسیر در پیش رو این است که در یک نقطه ، وضعیت در داخل به نقطه انفجار خواهد رسید. چون با وضعیت سیاسی، انسانی، اقتصادی غیرقابل دوامی مواجهیم».

من طرفدار سازمان مجاهدین هستم، اما نه فقط به این دلیل که به افراد آن علاقه دارم، بلکه به این دلیل که آنها نقشی را ایفا می‌کنند؛ برای کشور من و آرمانهایی که به آن باور دارم و برای آرزوهای مردم ایران.

 کدام اپوزیسیون اندیشه برتری آخوندها را رد می‌کند؟ چه کسی به‌طور واقعی، یک جمهوری را برقرار خواهد کرد؟ چه کسی به‌طور عام ایران را به خانواده ملتها با شاخص معیارهای بین‌المللی حقوق‌بشر باز خواهد گرداند؟ سازمان مجاهدین هم‌چنان تنها سازمان بادوام اپوزیسیون است که بر پایه تغییر تمام‌عیار سیاسی بنا شده و از اراده و دارایی‌های لازم برای آن برخوردار است و حاضر است فداکاری لازم را به‌عمل بیاورد. 

این فداکاری چیست؟ یک حرکت اعتراضی در تعطیلی شنبه‌ها؟ نوشتن نامه به سردبیر؟ خیر فداکاری، بحث مرگ و زندگی و مبارزه با یک رژیم استبدادی و استمرار روزانه و سالانه آن تا پایان عمرتان است تا وقتی که تغییر کند. این سازمان مجاهدین است؛ آیا کاندیداهای دیگری هم می‌توانند؟ چون من کس دیگری را نمی‌شناسم.

 در هر حال به همین دلیل این‌جا هستیم، چون حاضر نشده‌ایم این ایده را کنار بگذاریم که ایران قادر است به جایگاه شایسته خود در جهان دست یابد و مردم ایران و فرزندانشان می‌توانند دوباره آینده را از آن خود کنند.

 این بحثها که هر ساله صورت می‌گیرد، شاید طولانی و گاهی دردناک باشد، اما شیوه‌یی است که جنبش‌ها استراتژی خود را تعیین می‌کنند، گسترش می‌یابند و شکوفا می‌شوند. می‌دانم تک‌تک شما که هر روز به آن می‌نگرید، ممکن است امسال برایتان مثل سال گذشته یا سال قبل و یا 10سال قبل از آن باشد. علتش این است که چشم‌انداز ندارید.

 با فاصله به آن نگاه کنید: در حال گسترش است. وقتی کار با سازمان مجاهدین را شروع کردم، در لیست تروریستی آمریکا و کانادا و غرب اروپا بود. وقتی شروع به کمک به مجاهدین کردم، پناهندگان تحت محاصره در اشرف کشتار می‌شدند. یک به یک موانع کنار زده شده‌اند و مقبولیت افزایش یافته است؛ از ممنوعه‌بودن تا برخودداری از حمایت در پایتخت‌های غربی؛ از قرار داشتن در لیست تروریستی تا حضور در مرکز تصمیم‌گیری در ایالات متحده.

شاید کُند به‌نظر برسد، اما قدرت رو به افزایش است، نیروها در کنار هم قرار می‌گیرند و این اتفاق رخ خواهد داد. در هر حال این تنها استراتژی و تنها اتحادی است که یک امید واقعی در بر دارد و به همین دلیل هم ما این‌جا هستیم.