مسئولیت نسل آگاه

میلاد خجسته پیشوای عقیدتی مجاهدان، پرچمدار تاریخی «هیهات منّاالذله» حسین بن‌علی علیه‌السلام مبارک‌باد

امام‌حسین(ع) مواضع و دیدگاههای خود را که در تجربه انقلابی عاشورای حسینی در سال 61هجری، به‌منصه ظهور رسید، پیشاپیش در سخنرانی معروفی خطاب به‌ «نسل آگاه» معاصر خویش ایراد فرمودند که در منابع تاریخی معتبر آمده است.

حضرت حسین(ع) در این خطابه، نخست با تعریف و روشن‌ساختن مرز «دعوت‌کردن» به ‌امور «پسندیده» و پرهیزدادن از امور «ناپسند» شروع می‌کند و می‌فرماید:
 «دعوت‌کردن به‌امور پسندیده و زینهار دادن از ناپسندیها عبارت است از: فراخواندن مردم به‌حقیقت اسلام، همراه با باز‌پس‌گرفتن و دادن حقوق ستم‌دیدگان، افشا و محکوم‌کردن ستمکاران، تقسیم عادلانه درآمدهای خزینه و غنایم، و دریافت شایسته زکات و مالیات و مصرف بر‌حق آنها».

آن‌گاه، امام‌حسین(ع) پس‌از مشخص‌کردن تعریف بالا و تأکید بر‌حقوق آنها که تحت‌ستم و استثمار قرار می‌گیرند، خطاب به‌نسل آگاه و دانایان معاصر خویش، چنین می‌فرماید:

 «اگر به‌درستی فهم کرده بودید، بزرگترین مصیبت و فاجعه‌یی که دامن‌گیر شماست، محروم‌شدن از خدمت و انجام‌وظیفه در موضع دانایان و فریاد‌رسی دیگران و راهنمایی آنان است. 

بزرگی این فاجعه در این است که این ارزشها و فرامین عادلانه عقیدتی، ودیعه‌یی است که به‌ ”نسل آگاه“ سپرده شده است، به‌نسلی که توانایی تشخیص امور «درست و نا‌درست» را دارد و «باید و نباید مورد‌نظر خداوند، امانتی است که دردستان این نسل قرار دارد و تنها راه جریان‌یافتن این ودیعه خداوندی، شما دانایان جامعه هستید، حال‌آن‌که در‌عمل، دستتان از چنین‌چیزی کوتاه است».

ملاحظه ‌می‌شود که از نظر امام‌حسین(ع)، هرگونه راه جاری‌شدن حق و عدالت باوجود چنان حاکمیت اموی یا چنین رژیم آخوندی، کاملاًً مسدود است مگرآن‌که امانت‌داران این آرمان و مرام، دست به‌کار شده و شرایط سلطه ارتجاع حاکم از طریق جهاد مجاهدان دگرگون شود. 

دولت تعطیلی و قهرمان رکود و بیکاری است، چرا که چشم به بیرون از کشور دارد».

۹ میلیون فارغ التحصیل بیکار در راه

در پی رکود شدید اقتصادی که ماحصل سیاست های مخرب رژیم و نیز پارامترهایی مانند سوء مدیریت و یا فساد حکومتی است، اکنون قشرجوان و پویای کشور شاهد ابعاد بی سابقه رشد بیکاری در دیکتاتوری ولی فقیه هستند.

در این رابطه معاون حکومتی در بخش آموزش و پژوهش در وزارت صنعت رژیم ضمن اعتراف به این واقعیت، چشم انداز تیره و تار بیکاری را اینگونه به تصویر کشده است: «اکنون ۵ میلیون نفر در دانشگاه‌ها در حال تحصیل هستند که سالانه یک میلیون و ۲۰۰ هزار نفر فارغ‌التحصیل می‌شوند که با جمع ۴ میلیون بیکار تحصیلکرده دانشگاهی تا ۴ سال آینده تعداد بیکاران تحصیلکرده کشور به ۹ میلیون می‌رسد».

به یقین بیان چنین آمار و ارقامی تائیدی بر چرخه مخرب بازار کار در این رژیم غارتگر و فاسد می باشد. این وضعیت بحرانی در حالی است که حاکمیت، دانشگاه ها را نه تنها به تیول و منبع عظیم درآمد های مالی برای چرخه سرکوب و ماشین نظامی خود تبدیل کرده است، بلکه فراتر از آن بدلیل کیفیت نازل سطح تحصیل و رشد صنعتی بنام «مدرک سازی», اکنون میلیون ها جوان فارغ التحصیل در خیابانها سرگردان و بدنبال کار می باشند.

به موازات این واقعیت ها باید به نبود سیاست های مدون و نیز شکست خورده حکومت در زمینه اشتغال زایی اشاره نمود؛ زیرا در نبود بستر مناسب برای جذب نیروی جوان و فارغ التحصیل که به گفته این کارگزار رژیم تنها بالغ بر «۱۰۰ هزار واحد اقتصادی، صنعتی و تولیدی  در کشور وجود دارد، اکنون جامعه با سونامی فارغ التحصیلان بیکار روبرو گردیده است.

بله هر دو تلاش می‌کنند نتیجه 38سال چپاول مشترک را به گردن دیگری بیندازند. اما حرف مردم این است که نه جلاد نه شیاد، رأی من سرنگونی است.

شهید موسی : اگر یک‌مجاهد روی زمین باقی بماند، هرگز آب‌خوش از گلوی خمینی پایین نخواهد رفت. اگر همه ما را بکشد و فقط یک‌مجاهد باقی‌بماند راه ما ازبین نمی‌رود و ادامه خواهد یافت.

یادواره تظاهرات عظیم مادران مجاهد خلق

«مادران مجاهد همیشه از این‌که فرزندانشان در‌سراسر ایران دست‌و‌پایشان می‌شکست، چشمانشان از حدقه درآورده می‌شد، مورد شکنجه قرار می‌گرفتند و مظلومانه به‌شهادت می‌رسیدند، نگران و دررنج بودند و می‌خواستند در قبال این‌جنایتهای ارتجاع خمینی، دست به‌یک‌اقدام اعتراضی جدی بزنند. سرانجام روز ۷‌اردیبهشت، زمان این‌کار فرا‌رسید. 

در این‌روز، کلیه مادران از صبح زود در منزل عزیز، مادر رضاییهای شهید جمع شدند و وصیتنامه‌های خود را نوشتند. از‌میان آنها به‌یاد می‌آورم که مجاهد قهرمان، مادر کبیری (معصومه شادمانی) با روحیه‌یی سرشار می‌گفت:

”دوست دارم اگر قرار است خونی ریخته شود من‌هم یکی از آنها باشم“ و وصیتنامه بسیار انگیزاننده‌یی نوشت و روانه تظاهرات شد.

مادرذاکری، مادر مصباح و بسیاری از مادران دیگر، که بعدها توسط رژیم آخوندی دستگیر و اعدام شدند، با‌شوری وصف‌ناپذیر در این‌تظاهرات شرکت کردند. حتماًًًًًًًًًًًًً می‌دانید که این‌تظاهرات بدون اطلاع قبلی آغاز شد. 

مادران و خانواده‌های مجاهدخلق و میلیشیاهای دلیر دهان‌به‌دهان یکدیگر را خبرکردند و در میدان فلسطین گرد‌آمدند.
با شروع تظاهرات، وضع تهران دگرگون شد و خبر آن به‌سرعت در میان مردم پیچید. مردم از ترکیب مادران مجاهدخلق که با‌همه‌چیز خود در این‌تظاهرات شرکت کرده بودند، متعجب شده بودند. 

جمعیت انبوهی از قشرها و طبقات مختلف مردم، از کارگر، کارمند، کسبه، دانشجو و دانش‌آموز به‌هسته اولیه این‌تظاهرات یعنی مادران مجاهد و خواهران میلیشیا پیوستند. وجود تعداد زیادی از همافران و درجه‌داران و سربازان آزاده در این‌تظاهرات، چشمگیر بود. مردم شعارهای مختلفی می‌دادند ”مجاهدین زندانند یا کشته درمی‌دانند“، ”زحمتکشان، محرومان، مجاهدین یارتان، مشعل پیکارتان“.
جمعیت آن‌قدر زیاد شده بود که دیگر امکان تردد درآن محل نبود. رژیم هم از همان‌جا تهاجم وحشیانه‌اش را شروع کرد. 

ما اصلاً انتظار نداشتیم که رژیم به‌مادران پیر و بچه‌های خردسال حمله کند. اما شقاوت و بیرحمی پاسداران حدی نداشت. ضرب‌و‌جرح تظاهر‌کنندگان برایشان کافی نبود و پاسداران سرانجام شروع به‌شلیک‌به‌طرف مردم کردند. 

دو میلیشیای مجاهدخلق به‌نامهای ودود پیراهنی (دانش‌آموز) و خلیل اجاقی (کارگر) در این‌تهاجم بیرحمانه به‌شهادت رسیدند.

نمایش‌های مسخره انتخاباتی رژیم نامشروع ولایت فقیه از فردای ۳۰خرداد۱۳۶۰ از جانب مردم و مقاومت ایران تحریم بوده و تا زمان سرنگونی و برقراری حاكمیت مردم به‌جای حاكمیت آخوندی تحریم خواهد بود.

سخنان خانم مریم رجوی در گردهمایی بزرگ  در آلبانی با مجاهدین 

تحريم انتخابات قلابی در حاكميت نامشروع آخوندی

در اولین روزهای سال نو، خامنه‌ای، ولی فقیه ارتجاع گفت با کسانی که با انتخابات رژیمش به‌معارضه برخیزند(یعنی قیام کنند)، مقابله خواهد کرد.

حالا آخوند رئیسی از سران هیأت‌ مرگ در قتل عام زندانیان سیاسی در سال ۶۷، کاندیدای نمایش انتخابات شده است. چه واقعه‌یی به این روشنی می‌توانست نشان دهد که رژیم ولایت فقیه از هر جهت دچار افلاس و فلاکت سیاسی است.

این جلاد رسوا، به‌دنبال قیام عاشورای ۱۳۸۸ گفت «هر كس به هر نحوی تحت هر شرایطی به سازمان مجاهدین كمك كند، این چون جریان سازمانیافته‌یی است عنوان محاربه دارد.» در واقع او به‌این دلیل به‌بالاترین مناصب رژیم صعود کرده که در ریختن خون مجاهدین بیشترین قساوت را به‌خرج داده است.
در گردهم‌آیی بزرگ مقاومت ایران در پاریس در تیرماه گذشته گفتم:‌ «‌هردو جناح رژیم در یافتن راهی برای ادامه بقای حکومت‌شان شکست‌ خورده‌اند.

 وانگهی قرار نیست که مردم ایران از افعی به‌مار غاشیه پناه ببرند. خیر؛‌ حرف مردم ایران این است که در این رژیم، نه عمامه سیاه، نه عمامه سفید؛ سرنگون باد رژیم ولایت فقیه».
و چنان‌که مسعود گفته است: «مردم ایران به‌چیزی کم‌تر از سرنگونی رژیم ولایت فقیه و استقرار آزادی و حاکمیت مردم رضایت نمی‌دهند. این هسته مرکزی کارزار ملی و میهنی با این رژیم بوده و خواهد بود».

روزی که آخوند روحانی رئیس جمهور ولایت فقیه شد، از جانب مقاومت ایران اعلام کردم که «بدون آزادی بیان و حقوق بشر و تا وقتی که زندانیان سیاسی و فعالیت احزاب آزاد نشده و تا وقتی که سیاست تجاوزکارانه رژیم در سوریه و عراق ادامه دارد،... هیچ چیز عوض نمی‌شود. زیرا ولی فقیه می‌داند هرگونه تغییر جدی در این سیاست‌ها به‌سرنگونی تمامیت رژیم راه می‌برد، با این حال ما می‌گوییم بفرمایید: این صحنه آزمایش شماست».

محمد(ص) جوانی نامور و معترض

سالگرد مبعث حضرت محمد (ص) - پیام مجسم عشق

 محمد(ص) در نوجوانی به‌شبانی روی‌آورد، چرا‌که بنی‌هاشم با‌همه اعتبار و خوش‌نامی، ثروتمند نبودند. او چوپانی ‌را در سالهای کودکی و در قبیله «حلیمه» تجربه کرده بود، زیرا با برادران‌هم‌شیر، برای چرانیدن رمه کوچکشان به‌صحرا می‌رفت. تأثیر زندگی شبانی بر‌روحیات محمد(ص)، مهربانی و شکیبایی بود و همواره به‌همین فضایل شناخته می‌شد. در 13سالگی به‌عنوان کارگری ساده همراه عمویش ابوطالب با کاروان مکیان عزم شام کرد.

فقط 14-15سال داشت که پایش به‌جنگ «فجّار» کشیده شد یعنی «جنگ تجاوز‌کاران». در این جنگ، محمد(ص) روزگار غرقه در سیاهی و تاریکی عرب جاهلیت را به‌چشمان خود مشاهده کرد که چگونه بی‌گناهان ناگزیر به‌جنگیدن به‌نفع جانیان ‌می‌شوند، چرا‌که اگر جانیان قبیله هم‌پیمان را پاس ندارند، فردا خود در‌برابر تعدی و غارت تنها می‌مانند. 

چنین سابقه تلخی در میان بود که محمد(ص) هنگامی‌که تنها بیست‌سال داشت، به‌هدف حمایت از ستم‌دیدگان، پیمانی با برخی جوانمردان مکه بست. نام این پیمان «حلف‌الفضول» بود. محمد(ص) این پیمان را چنان بزرگ می‌داشت که در اوج شوکت اسلام، می‌فرمود: «اگر همین‌امروز با چنان پیمانی مواجه شوم، ‌آن‌را‌بر‌تمامی «نعمتهای سرخ و زرد» دنیا ترجیح خواهم داد».

 چنین بود که محمد‌(ص) از‌همان نو‌جوانی با‌ جور و فسادی که در مکه می‌گذشت، فاصله گرفت. و باآن‌که امّی بوده و به‌مدرسه‌یی پای ننهاده بود، هرگز مغلوب محیط مکه و بت‌پرستی نشد و از جوانان مکه و آلودگیهایشان، مطلقاً دور بود. او به‌عکس، اغلب به‌خلوت کوه روانه می‌شد، کاری که کم‌کم به‌رسم ثابتی تبدیل شد و هر‌ساله چند‌ماه را، به‌خصوص ماه رمضان، به‌دور از مکه و د‌ر غار «حرا» به‌عبادت خداوند سر‌می‌کرد.

چنین بود که او در عنفوان جوانی به‌درستکاری و امانت، شهره زمانه شد و مردم او را «محمد امین» می‌خواندند. آوازه‌یی که در مکه سوداگران، برای جوانی کم‌سن‌و‌سال و فقیر، بسی شگفت‌انگیز است چرا‌که مکه جاهلیت، سر‌آمد زشتیهای سوداگری، برده‌داری و تجارت فحشاء در سراسر شبه‌جزیره بود.

نام نیک محمد(ص) در 25-20سالگی، چنان طنینی داشت که وقتی ابوطالب، کار‌کردن دردستگاه بازرگانی خدیجه را به‌وی توصیه می‌کند، پیش‌از تصمیم و پاسخ محمد(ص)، خدیجه ثروتمند و سوداگر که از این گفتگوی خصوصی خبردار شده بود، بی‌درنگ پیکی را نزد او می‌فرستد و پیغام می‌دهد که: خدیجه، شیفته راستگویی و امانت‌داری محمد است و اگر او بپذیرد، به‌او کار‌مزدی دو‌برابر معمول می‌پردازد.

زنده به‌خونخواهیت، هزار سیاووش، مانده از آن‌خون که از رگ تو زند جوش

سالروز شهادت شهید بزرگ حقوق‌بشر دکترکاظم رجوی گرامی باد

زنده به‌خونخواهیت، هزار سیاووش مانده از آن‌خون که از رگ تو زند جوشبعدازظهر روز سه‌شنبه ‌چهارم‌اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۶۹، جوخه ویژه ترور که از تهران اعزام شده بود، خون مدافع بزرگ و صدیق حقوق‌بشر را درنزدیکی بنای حقوق‌بشر ملل‌متحد درکوپه ژنو بر‌زمین ریخت. 

شهیدی دراوج مظلومیت و معصومیت؛ شخصیتی محبوب و مجاهدی والا؛ انسان وارسته‌یی که طی دو دهه، تلاشگر خستگی‌ناپذیر حقوق‌بشر و دادخواه خون مجاهدان، شکنجه‌شدگان، جان‌باختگان، زندانیان و تبعیدیان بود.

 نماینده مقاومت ایران در سوئیس و سفیر سیار رهبر‌مقاومت در ملل‌متحد و کمیسیون حقوق‌بشر و دیگرمجامع بین‌المللی. خونی که آن‌روز درشهرک کوپه برزمین ریخت،  هرسال انبوهی از هموطنان و پشتیبانان مقاومت و همچنین مردم و شخصیتهای سیاسی سوئیس و دیگر نقاط جهان را گرد می‌آورد.

 و در هرکجا که مقاومت ایران حضور دارد، در دلهای عاشقان آزادی در ایران، در قلبهای زندانیان سیاسی، در دلهای رزمندگان آزادی در شهر اشرف، و در قلوب مردم آزاده عراق، و در هرسرزمین و کشوری که ایرانیان آزاده و شریف به‌آنجا کوچ کرده‌اند، تصویر آن‌جنایت رژیم آخوندی و خاطره شهیدش، شور آزادی ایران، را بر‌می‌انگیزاند.

گرچه ویژگی منحصربه‌فرد شهید بزرگ حقوق‌بشر، نجات جان رهبر‌مقاومت ایران بود که به‌گونه‌یی معجزآسا در دل تلاشهای عاشقانه دکترکاظم رقم خورد و سپس او را درنیمه بعدی زندگی پربارش، به‌دادخواه ویژه خون مجاهدین و تمامی شکنجه‌شدگان، اسیران و قربانیان ستم خمینی تبدیل کرد، اما به‌وضوح می‌بینم که خون جوشان شهید بزرگ حقوق‌بشر پس‌از شهادتش نیز همچنان از ویژگی منحصربه‌فردی برخوردار است. 

این‌خون هنوز هم سپر دادخواه خون مجاهدین و مدافع آزادی مردم ایران و رسواگر جلادان حاکم بر‌میهن ماست. می‌جوشد و می‌خروشد و تا صدور حکم جلب و محکومیت سران رژیم خونخوار آخوندی به‌عنوان جنایتکاران علیه بشریت ادامه خواهد یافت.

گرت پایداری است در کارها، شود سهل پیش تو دشوارها».

شعری زیبا از کتاب های فارسی ایران 

«چشمه و سنگ»
«جدا شد یکی چشمه از کوهسار
 به ره گشت ناگه به سنگی دچار
به نرمی چنین گفت با سنگ سخت:
 "کَرَم کرده راهی ده ای نیک بخت"
گران سنگ تیره دلِ سخت سر
 زدش سیلی و گفت: "دور ای پسر!
نجنبیدم از سیلِ زورآزمای
 که ای تو که پیش تو جنبم ز جای؟"
نشد چشمه از پاسخ سنگ سرد
 به کندن در اِستاد (=ایستادگی کرد) و اِبرام (=پافشاری) کرد
بسی کند و کاوید و کوشش نمود
 کز آن سنگ خارا رهی برگشود
ز کوشش به هر چیز خواهی رسید
 به هر چیز خواهی کَماهی (=چنان که هست) رسید
برو کارگر باش و امیدوار
 که از یأس جز مرگ ناید به کار
گرت پایداری است در کارها،
 شود سهل پیش تو دشوارها».

انتخابات قلابی ایران: پدر طالقانی ـ در همان روزهای اول و قبل از انتخابات مجلس مؤسسان ـ که می‌دانست خمینی نقشه‌ها دارد و قرار نیست مردم وارد صحنه شوند با صدای بلند گفت:

عکس پدر طالقانی در مجلس ارتجاع که نارضایتی او از احکام خمینی باعث ترک او از مجلس شد

«اگر از 3ماه قبل تشکیل شوراها شروع می‌شد، مسأله قانون اساسی و مجلس مؤسسان (به هر صورتی که باشد) می‌توانست از همین شوراها برگزیده شود.

 افراد و توده مردم، که ناشناخته مانده‌اند، استعدادهایشان را نشان بدهند. چه‌بسا مردمی که عقلشان، فکرشان، تدبیرشان و صداقتشان از این‌هایی که در رأس بعضی کارها هستند خیلی بیشتر است، ولی شناخته نشده‌اند... 

مسلمانها! هرکس که صدای مرا در داخل و خارج کشور می‌شنود! راه اصلاح و حرکت و تکامل انقلاب یک کشور منحصر به همین است». (1)
در همین ایام (تابستان 1358) مسعود رجوی ضمن اشاره به ضرورت تدوین قانون اساسی توسط مجلس مؤسسان و منتخبان مردم در اهمیت و ضرورت قانون اساسی که نقش مبنایی در ساختار سیاسی و اجتماعی خواهد داشت گفت:

«قانون اساسی یا قوانین اساسی، کل نظم زندگی ما را، چارچوبش را، اساسش را تعیین می‌کند و بقیه مسائل به‌دنبال آن می‌آید... برای این‌که بعد از آن مجلسی که قانون اساسی را تصویب می‌کند، مجلس بعدی، فقط در آن کادر می‌توانند قوانین را تصویب کنند. والا قانونشان خودبه‌خود، باطل است، بی‌اثر است. مگر این‌که بیایند قانون اساسی را باز عوض کنند. 

لذا در یک کلمه، قانون اساسی، شکل و محتوای نظام را و سیستم را تعیین می‌کند. مثلاً شکل نظام قبلی ما، شکل شاهنشاهی بود. این‌جا فعلاً جمهوری است. خوب ما پیشنهاد می‌کنیم که این شکل شورایی باشد، یعنی شکل اداره امور با شورا باشد». (2)
پدر طالقانی که تا این تاریخ دریافته بود خمینی مسیر خطرناک استبداد زیر پرده دین را پیش گرفته است در آخرین خطبه خود قبل از درگذشتش، روز 17 شهریور 58 در بهشت‌زهرا خطاب به سرمداران رژیم گفت:

«... بگذارید مردم مسئولیت پیدا کنند. این مردم هستند که کشته دادند. این‌هایی که این جا خوابیده‌اند از همین توده‌های جنوب شهر بودند... استبداد زیر پرده دین را کنار بگذارید و بیایید با مردم، با دردمندها، بامحرومها، هم‌صدا باشیم».

اما نتیجه روشن بود زیرا هدف، تشکیل مجلسی از برگزیدگان و «خبرگان» خمینی برای قانونی کردن ولایت فقیه در قانون اساسی و سلب حقوق و حاکمیت مردم بود.

قاتلان جنایت پیشه، فاسدانِ غارتگر ثروتهای ملت ایران و این مزوّرانِ فرو مایه در لباس روحانیت، شایسته و در شانِ ملت بزرگ و سرزمین ایران نیستند. این ها قاتل و تروریسم هستند و حقوق گارگران و مردم را خرج جنگ و ترورسیم کرده و میکنند!.

تحریم انتخابات در ایران و اعتراضات کارگری نشان دهنده سرنگونی این دیکاتور خامنه ای میباشد

خامنه‌ای برای این پروژه انتخاباتی، کلی طراحی و کار کرده است؛ حالا در شرایط و مهلکه و وضعیتی قرار دارد که حتی از داخل خودش، تمام دستگاهش، رادیو و تلویزیونش و نیروی انتظامی‌اش را برای سرکوب کوک کرده است. خودش هم گفت که من دخالت می‌کنم. وقتی گفت من دخالت می‌کنم، یعنی چه؟ یعنی من نمی‌گذارم آشوبی بشود.  چرا این حرفها را زده است؟  همین هفته حرفهای امام جمعه‌های خامنه‌ای چه بود؟ این بود که: می‌خواهند انتخابات را مثل 88 کنند و خطر در فضای مجازی این‌طور و آن‌طور است.

البته این در شرایطی است که هنوز رژیم در مراحل مقدماتی انتخابات نمایشی قرار دارد و روزهای سخت در راه است؛ روزهایی که نمایانگر کابوس قیام 88 برای رژیم است .

 نظام از ترس به خود می‌لرزند.
«دشمن برای عقبه اجتماعی بسیاری از کاندیداهایی که ثبت نام کرده‌اند، برنامه دارد و با استفاده از تجربه فتنه ۸۸ می‌خواهد این بار طبقه متوسط رو به پایین را تحریک کند چرا که در سال ۱۳۸۸ که طبقه متوسط رو به بالا را به کف خیابان آورد...»
آری، کارزار بزرگ ملی برای تحریم سراسری انتخابات نمایشی در راه است و از هم‌اکنون طلایه‌های آن را می‌توان به چشم دید.

قاتلان جنایت پیشه، فاسدانِ غارتگر ثروتهای ملت ایران و این مزوّرانِ فرو مایه در لباس روحانیت، شایسته و در شانِ ملت بزرگ و سرزمین ایران نیستند.  این ها قاتل و تروریسم هستند و حقوق گارگران و مردم را خرج جنگ و ترورسیم کرده و میکنند!.

رئیسی و روحانی می توانند رئیس جمهور خامنه ای و دار و دسته اش باشند اما رئیس جمهور ملت ایران، هرگز.

 تا رژیم آخوندی بر سر كار است دست از صدور تروریسم و بنیادگرایی برنخواهد داشت.
 «همه علائم نشان می‌دهد رژیم آخوندی از نظر اجتماعی و سیاسی و اقتصادی در بن‌بست قرار دارد و به شدت آسیب‌پذیر است و مردم و مقاومت ایران بیش از هر زمان دیگر برای سرنگونی این رژیم و استقرار دموكراسی و حاكمیت مردمی مصمم هستند».

رئیس كمیته قوای مسلح در سنای آمریكا خطاب به اعضای سازمان مجاهدین خلق گفت: «شما برای آزادی، برای حق زندگی آزاد و حق انتخاب آینده، حقوقی كه خداوند به هر انسانی اعطا كرده است به پا خاستید، مبارزه و فداكاری كردید». وی افزود: «من از شما به عنوان نمونه‌یی از كسانی كه وقتی اراده می‌كنند و حاضر برای فداكاری برای آزادی هستند آن را به دست می‌آورند تشكر می كنم.

ملاقات سناتور مك‌كین و مریم رجوی - دیدار سناتور مک‌کین با مجاهدین اشرفی در تیرانا

روز جمعه، ۲۵ فروردين ۱۳۹۶(۱۴ آوريل ۲۰۱۷)، سناتور جان مك‌كين رئیس كميته قوای مسلح سنای آمريكا با مريم رجوی در تيرانا ديدار و پيرامون آخرين تحولات در ايران و مداخلات جنايتكارانه رژيم ايران در منطقه و چشم اندازهای

آينده، ديدار و گفتگو كرد.

سناتور مك كین قبل از این دیدار با حضور در یكی از مراكز سازمان مجاهدین خلق ایران در تیرانا با مجاهدانی كه از لیبرتی به آلبانی منتقل شده اند، دیدار نمود.

وی در این دیدار خطاب به رزمندگان آزادی انتقال موفقیت‌آمیز آن‌ها از عراق را تبریك گفت و از ایستادگی و پایداری اعضای

مقاومت و قربانیان زیادی كه داده‌اند، ستایش كرد و گفت: «هیچ شكی وجود ندارد كه شما نه فقط خود متحمل درد و رنج بسیاری شده‌اید بلكه بسیاری از اقوام خود را به واسطه استبداد رژیم ایران از دست داده‌اید». او ضمن ابراز تسلیت به قربانیان سركوب رژیم ملایان، قدردانی خود از دولت آلبانی برای پذیرفتن اعضای سازمان مجاهدین را ابراز داشت.

رئیس كمیته قوای مسلح در سنای آمریكا خطاب به اعضای سازمان مجاهدین خلق گفت: «شما برای آزادی، برای حق زندگی آزاد و حق انتخاب آینده، حقوقی كه خداوند به هر انسانی اعطا كرده است به پا خاستید، مبارزه و فداكاری كردید». وی افزود: «من از شما به عنوان نمونه‌یی از كسانی كه وقتی اراده می‌كنند و حاضر برای فداكاری برای آزادی هستند آن را به دست می‌آورند تشكر می كنم. شما نمونه‌یی برای هر كسی در سراسر جهان هستید كه برای آزادی مبارزه می كند».

سناتور مك كین ضمن قدردانی از رهبری مریم رجوی، گفت: «من مطمئن هستم روزی ایران آزاد خواهد شد و ما در میدان آزادی گردهم خواهیم آمد».

مریم رجوی در این دیدار ضمن قدردانی از تلاش‌های بی‌شائبه سناتور مك‌كین در حمایت از مجاهدان اشرفی و انتقال آن‌ها به خارج از عراق، گفت امروز در مورد نقش مخرب رژیم آخوندی در منطقه اجماع وجود دارد و تردیدی نیست كه فاشیسم دینی حاكم بر ایران منشأ اصلی جنگ و ترور و بحران در منطقه است. وی افزود: تغییر رژیم ایران نه تنها لازمه پایان دادن به نقض وحشیانه حقوق بشر در ایران است بلكه یك ضرورت برای خاتمه دادن به جنگ و بحران در منطقه و استقرار صلح و آرامش نیز می باشد.
تا رژیم آخوندی بر سر كار است دست از صدور تروریسم و بنیادگرایی برنخواهد داشت.

مریم رجوی افزود: همه علائم نشان می‌دهد رژیم آخوندی از نظر اجتماعی و سیاسی و اقتصادی در بن‌بست قرار دارد و به شدت آسیب‌پذیر است و مردم و مقاومت ایران بیش از هر زمان دیگر برای سرنگونی این رژیم و استقرار دموكراسی و حاكمیت 

28 فروردین 1366 _ 17 آوریل : تصویب طرح شورای ملی مقاومت ایران دربارهٌ آزادیها و حقوق زنان

”حق انتخاب آزادانه لباس و پوشش”، 

روز بیست و هشتم فروردین سال 1366، شورای ملی مقاومت ایران طرح مصوب خود در درباره آزادیها و حقوق زنان را به‌‌عنوان رهنمون و برنامه عمل دولت موقت جمهوری دموکراتیک اسلامی ایران اعلام و منتشر کرد. 

در این طرح، شورای ملی مقاومت اعلام کرده که با تکیه برموازین مختلف زیر، طرح مزبور را به‌‌تصویب رسانده است: 

« با اعتقاد به‌‌این که تبعیض علیه زن، منافی عدالت و حیثیت انسان است، با تأکید بر ضرورت لغو و رفع کلیه ستمها و اجبارات و تبعیضات رژیم ارتجاعی خمینی در مورد زنان کشور، با تأکید بر تساوی کامل حقوق اجتماعی و سیاسی و فرهنگی و اقتصادی زن و مرد، در راستای تأمین کامل حقوق تمامی زنان کشور فارغ از هر عدم تساوی و محدودیت به‌ره‌کشانه که با رد هر نوع تلقی کالایی از زن، رهایی تاریخی مرد و زن ایرانی را مد نظر دارد»،

 در این طرح از‌جمله”حق انتخاب‌کردن و انتخاب‌شدن”،”حق اشتغال و انتخاب آزادانه شغل و حق تصدی هر مقام، از‌جمله ریاست‌جمهوری و قضاوت”، ” حق فعالیت سیاسی و اجتماعی آزادانه”، ”حق انتخاب آزادانه لباس و پوشش”، 

”برسمیت‌شناختن تشکلهای زنان و حمایت از سازمان‌یابی داوطلبانه آنان”، ”دریافت مزد مساوی با مردان در برابر کار مساوی”، ”آزادی کامل درگزینش همسر و ازدواج”، 

”حق متساوی طلاق” و ”رفع نابرابری‌های حقوقی درزمینه شهادت، ولایت، خضانت و ارث” و ممنوعیت ”چندهمسری و تعدد زوجات” به‌‌رسمیت شناخته شده است.

لینگ برنامه ۱۰ ماده ای مریم رجوی
http://bit.ly/2pHHTAf

چهره کریه ستم مضاعف بر زنان میهن امان که از زمان بروی کار آمدن رژیم زن‌ستیز آخوندی ابعاد بی‌سابقه‌ای به خود گرفته است، اکنون خود را در تمامی زمینه‌های اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و به‌ویژه آموزشی به نمایش گذاشته است.

۷۷ درصد بی‌سوادان کشور را زنان تشکیل می‌دهند!

در تازه‌ترین آمارهای ارائه شده حکومتی سخن از وجود نرخ ۷۷ درصدی بیسوادی در میان زنان کشور به میان آمده است. 

به گزارش سایت حکومتی انتخاب (۹ فروردین ۱۳۹۶) رئیس سازمان نهضت سوادآموزی در دیکتاتوری ولی‌فقیه، با بیان اینکه نرخ بی‌سوادی در زنان شایع‌تر از مردان است، گفت: 

«سال ۱۳۹۵، ۴۸۰ هزار نفر در نهضت سوادآموزی ثبت نام کردند که ۳۶۰ هزار نفر از این جمعیت یعنی حدود ۷۷ درصد خانم و مابقی آقا بودند که این آمار نشان می‌دهد نرخ بی‌سوادی و تمایل به ادامه تحصیل در دختران و زنان بیشتر است».

ترجمان این جملات همان سیاست معروف حکومت ولایت‌فقیه در رابطه با خانه‌نشین کردن زنان می‌باشد. بر این منطق و با نگاهی به آمار و ارقام‌های رژیم به‌خوبی می‌توان روند به حاشیه راندن بیش از نیمی از آحاد جامعه را به ثبت رساند.

 به موازات سرکوب گسترده‌ای که دیکتاتوری خامنه‌ای علیه زنان میهن امان ساری و جاری کرده است، باید به قوانین ارتجاعی و ضد زن در این رژیم سرکوبگر نیز اشاره نمود که برای مثال اخراج آنان از ادارات و محیط‌های کارگری، تبعیض شدید جنسیتی، سیاست‌های مخرب برای ازدواج‌های زودهنگام، نبود امکانات و سهمیه‌های آموزشی برای زنان تنها گوشه‌ای از این ستم مضاعف را به نمایش می‌گذارند.

ازعلی آموز اخلاص عمل : همه دانشهای اسلامی از علی(ع) سرچشمه گرفته و یا مرهون تلاشهای او است. در اینجا تنها یک گزارش اجمالی از آنها میسر است که ذیلاً می‌آوریم: الهیات، در میان دانشهای اسلامی، مهمترین آنها شمرده می‌شود. مباحث این دانش پیرامون توحید و دیگر اصول و عقاید معتبر دینی است و ارجحیت اعتبارش به‌همین موضوع برمی‌گردد که در یک کلمه، خود خداوند باری، «اللّه» جلّ جلاله است.

مختصری از زندگی آن‌که سیمای راستین انسانیت بود

  میلاد علی(ع) ازآغاز، یک شگفتی است. زیرا کعبه زادگاه اوست. علی(ع) درسال ۵۹۸ میلادی یعنی ده‌سال قبل‌از بعثت پیامبر(ص)، و ۳۰سال پس‌از عام‌الفیل، در کعبه، خانه‌یی که حضرت ابراهیم(ع) به‌فرمان خداوند بنیان گذار‌د به‌دنیا آمد.

مادرش فاطمه، بنت اسد، از اولین‌زنانی است که بعداز بعثت به‌پیامبر گرویده، و پدرش ابوطالب رئیس قبیله بنی‌هاشم از خادمان حرم کعبه، عموی پیامبر است. مادرش او را «حیدر» نامید اما پدرش نام علی را برگزید. ، نامی بر‌گرفته از نام «اَلعَلـیّ » خداوند.

علی(ع) کودکی ۶ساله بود که پیامبر(ص) سرپرستی او را به‌عهده گرفت. وی در ۱۰سالگی اولین‌مردی بود که به‌پیامبری محمد(ص) گواهی داده وبه اسلام روی‌آورد‌.

ابوطالب، پدر علی(ع)، عموی پیامبر(ص) و سرپرست آن‌حضرت در کودکی بود و همچنین حامی بزرگ او در ‌ده‌سال نخست و بسیار دشوار بعثت و رسالت. 

در این‌راه، او ایمان خود به‌اسلام را علنی نمی‌کرد، اما دلایل بسیاری از‌جمله گواهی امامان معصوم ما، تردید نسبت به‌مراتب ایمانش را منتفی می‌کند. ابوطالب در‌سال یازدهم بعثت، چند‌روزی پیش‌از خدیجه(ع) وفات کرد. درحالی‌که نزدیک به ۳‌سال را در تبعیدگاه «شعب ابی‌طالب»، هم‌آغوش با سختی، گرسنگی و خطر گذرانده بودند و تمام اموالشان را در همین راه صرف کرده بودند. آرامگاه این دو‌فقید اسلام در حومه مکه، مشخص، و زیارتگاه مسلمین است.

فاطمه، مادر علی(ع)، پس‌ازخدیجه از نخستین زنانی است که با پیامبر(ص) بیعت کرد تا در هیچ وظیفه‌یی از اطاعتش شانه خالی نکند. او همچنین از اولین‌مروجان اسلام بوده و در تشویق فرزند دیگرش، جعفر‌ابن‌ابی‌طالب به‌اسلام با ابوطالب سهیم بود. حضرت‌محمد(ص) فاطمه ‌بنت‌اسد را مادر خطاب می‌کرد و می‌فرمود «یا‌اماه» و اغلب یاد می‌کرد که فاطمه او را بیش‌از فرزندان خود گرامی می‌داشت و پیش‌از آنان به‌امور خوراک و پوشاک وی می‌رسید و در نظافت آن‌حضرت با ‌روغنهای خوشبو، می‌کوشید. 

فاطمه (بنت اسد) ‌متعاقب پیامبر(ص) و همراه فاطمه سیدة‌النساء(ع) به‌مدینه مهاجرت کرده و پس‌از مدتی در این شهر درگذشت. پس‌از وفاتش، پیامبر(ص) بر‌او نماز خواند و جامه خویش را برای کفن او داد و پیش‌از دفن او در لحدش آرمید و اغلب برای او از خداوند طلب پاداش و مغفرت می‌کرد

سرآمد فضایل والا و به‌ظاهر متضاد
قبل‌ازبرشمردن برجسته‌ترین فضایل علی(ع) باید مد‌نظر داشت که حجم عظیم رویدادهای بیان‌کننده این فضایل و روایتهای مختلف پیرامون هرکدام در منابع موجود، آنچنان عظیم است که بلافاصله پس‌از شهادت علی(ع)، بنی‌امیه به‌مدتی نزدیک یک قرن تمام، سایه حاکمیتی بسیار خشن و خائنانه را گستردند و مانع از بیان کمترین نکته‌یی از اسلام می‌شدند که ممکن بود حاوی فضیلتی از علی(ع) باشد. 

در مقابل، در طول این مدت به‌استثنای دوران کوتاه خلافت عمر بن‌عبدالعزیز، سب و بدنام‌کردن علی به‌صورت فریضه‌یی دینی در تمامی تریبونها و منابر موجود در پهنه سرزمینهای امپراطوری اسلام از هند و خراسان تا اقیانوس‌اطلس، دنبال می‌شده و رواج یافته بود.
 

آخوند رئيسي از سران هیأت‌ مرگ در قتل عام زندانیان سیاسی در سال 67، کاندیدای نمایش انتخابات شده است. چه واقعه‌یی به این روشنی می‌توانست نشان دهد که رژیم ولایت فقیه از هر جهت دچار افلاس و فلاکت سیاسی است. این جلاد رسوا، به‌دنبال قيام عاشوراي 1388 گفت «هر كس به هر نحوي تحت هر شرايطي به سازمان مجاهدين كمك كند، اين چون جريان سازمانيافته‌یی است عنوان محاربه دارد.» در واقع او به‌این دلیل به‌بالاترین مناصب رژیم صعود کرده که در ریختن خون مجاهدین بیشترین قساوت را به‌خرج داده است.

بزرگداشت شهیدان حماسه فروغ اشرف در ۱۹فروردین ۱۳۹۰

چه كسي نمي‌داند كه اگر خميني و خلافت و ولايت فقيه او تحت عنوان شيعه نبود، جهان مطلقاً با پديده‌یی به‌عنوان داعش و خليفه‌گري سني كه معلول بلافصل فاشيسم ديني است و خميني بنيانگذار و آغازگر آن بود، مواجه نبود.

واقعيت اين است كه عمدة فاجعه‌ها‌ و ویرانی‌ها و تباهی‌هایی که امروز خاورمیانه را در خود غرق کرده، در سرمنشأ خود به‌خاطر امتیازها و باج‌هایی است که دولت‌های غرب و مشخصاً آمریکا به‌رژیم آخوندی داده‌اند.

فكرش را بكنيد كه اگر همين عكس‌العمل و جواب و مقابلة اين بار در برابر حملة شيميايي رژيم اسد و كشتار مردم بي‌دفاع و كودكان بي‌پناه، در 4 سال پيش در سوريه انجام مي‌شد، آيا امروز آرايش و چهره منطقه با 11 ميليون آواره سوري و ميليونها پناهجو، بالكل متفاوت نبود؟

راستي اگر در جواب به حملات شيميايي، 4سال تأخير نمي‌شد، چگونه سپاه پاسداران می‌توانست جنگ‌افروزی و ویرانگری خود در سوریه را گسترش بدهد و چگونه ممکن بود تعداد مردم بی‌پناهی که درسوریه کشته شده‌اند، از 500 هزار نفر بیشتر شود؟

به‌همین دلیل است که مردم و مخالفان سوری از موشک‌باران مراکز حملات شیمیایی دیکتاتوری اسد استقبال کردند. در نقطه مقابل، رژیم آخوندی آن را به‌شدت محکوم کرد و تلاش کرد انجام حمله شیمیایی توسط دیکتاتوری بشار اسد را انکار کند. اما اگر رژیم ولایت فقیه، خودش در این جنایت ضدبشری درگیر نبوده یا رژیم سوریه را به‌‌آن ترغیب نکرده، چه نیازی دارد که آن را لاپوشانی کند؟

به همين خاطر است كه مي‌گوييم: پس از سالها مماشات با رژيمهاي سوريه و ايران كه حاصلي جز افزايش جنايتهاي جنگي و جنايت عليه بشريت نداشته است، از كار انداختن پايگاهها و مراكز حملات شيميايي و ماشين جنگ و سركوب در سوريه، بايستي با بيرون انداختن فاشيسم ديني حاكم بر ايران و پاسداران و مزدورانش از سوريه و عراق و يمن تكميل شود.
به همين خاطر است كه مي‌گوييم: خلع يد از پدر‌خوانده و حامي اصلي تروريسم در جهان امروز، لازمه صلح و آرامش و رخت بربستن بنيادگرايي و تروريسم در منطقه و جهان است.
بله، این گرداب خون و وحشت باید پایان یابد....

ادامه مطلب را در این لینگ دنبال کنید.

http://bit.ly/2nVQGNP

با گذشت نزدیک به چهاردهه از حاکمیت غاصب و فاسد آخوندها، گسترش حاشیه نشینی به‌ویژه در حاشیه کلان شهرها وسعت بی‌سابقه‌یی به خود که گرفته است.

گسترش حاشیه نشینی درحاکمیت فاسد و چپاولگر ولایت فقیه

بحران حاشیه نشینی یکی از بحرانهای بزرگی است که حاکمیت منحوس ولایت‌فقیه گریبانگیر جمعیت بزرگی از مردم ایران کرده است.

واضح است که بین فقر و حاشیه نشینی رابطه مستقیمی وجود دارد، به گونه‌یی که به‌دلیل فقر مفرط، جمعیت بزرگی از مردم توانایی تهیه سرپناهی در شهرها ندارند لذا مجبورند به حاشیه شهرها و کلانشهرها پناه بیاورند.

حاشیه نشینی نمودی از توزیع ناعادلانه ثروت و آن روی سکه زندگی ‌اشرافی سران و سرمداران رژیم است.
حاشیه نشینی محصول چپاول ثروتهای مردم ایران و نابودی تولید ملی توسط این رژیم است.

بحران حاشیه نشینی آن‌چنان گسترده است که مهره‌های رژیم به‌طور مستمر نسبت به آن اعتراف می‌کنند و بعضاً آن را خطر امنیتی برای نظام می‌دانند.

یکی از علل گسترش حاشیه نشینی نابودی تولید کشاورزی و مهاجرت روستاییان به حاشیه شهرها است. در این رابطه سایت حکومتی قدس آنلاین 16فروردین از قول معاون توسعه روستایی ریاست‌جمهوری رژیم می‌نویسد: ”حدود ۳۳ هزار روستا و آبادی در کشور خالی از سکنه شده‌اند“.

این سایت حکومتی در زمینه علت مهاجرت روستاییان به حاشیه شهرها می‌نویسد: ”بررسیها نشان می‌دهد کاهش درآمد روستاییان با توجه به کاهش سطح زیر کشت و کمبود منابع آب و فروش زمین‌ها، مهاجرت به شهرها هم‌چنان ادامه دارد و پدیده حاشیه نشینی در شهرها و حذف روستاها در ایران را تقویت کرده است. تداوم این مهاجرت روستاها را خالی از سکنه کرده که در مجموع اشتغال روستاها را در معرض تهدید قرارداده و با افزایش زمینهای رهاشده اقتصاد کشاورزی ایران در معرض تهدید قرار گرفته است“.

به راستی که درمان این درد مردم بدبخت  با سرنگونی این دیکاتور وحشی درمان میابد !.

سخنرانی ویکتور هوگو در مجلس فرانسه فقر بدترین دشمن نظم و قانون است. فقر نیز، همانند جهل، شبی تاریک است که الزاماً می‌ باید سپیده‌ یی بامدادی در پی داشته باشد».

ویکتور هوگو (زادروز: 26 فوریه ۱۸۰۲ ـ درگذشت: ۲۲ مه ۱۸۸۵میلادی): بزرگ‌‌ترین شاعر و  داستان نویس قرن نوزدهم و محبوب‌ترین نویسندۀ فرانسه.

ویکتور هوگو (زادروز: 26 فوریه ۱۸۰۲ ـ درگذشت: ۲۲ مه ۱۸۸۵میلادی): بزرگ‌‌ترین شاعر و  داستان نویس قرن نوزدهم و محبوب‌ترین نویسندۀ فرانسه.
ویکتور هوگو پس از پیروزی انقلاب ۱۸۴۸ فرانسه، در مجمع قانون‌گذاری و قانون اساسی کشورش برگزیده شد و سخنرانیهایی علیه اعدام و نابرابریهای اجتماعی ایراد کرد. سخنرانی او در مجلس فرانسه، که متن آن را در زیر می خوانید، به ‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین سخنرانی‌های دو قرن اخیر یاد می شود:
«... برای پی ‌ریزی جامعه‌ یی بکوشیم که در آن حکومت بیشتر از یک قاتل عادی، حق قاتل شدن نداشته باشد، و وقتی‌که به‌ صورت حیوانی درّنده حمله کند، با خودش نیز چون با حیوانی درّنده عمل شود؛
برای پی ‌ریزی جامعه‌ یی بکوشیم که در آن جای کشیش در کلیسای خودش باشد و جای دولت در مراکز کار خودش، نه حکومت در موعظۀ مذهبی کشیشان دخالت کند و نه مذهب به بودجه و سیاست دولت کاری داشته باشد؛
برای پی ‌ریزی جامعه‌ یی بکوشیم که در آن، همچنان ‌که قرن گذشتۀ ما، قرن اعلام تساوی حقوق مردان بود، قرن حاضر ما، قرن اعلام برابری کامل حقوقی زنان با مردان باشد؛
برای پی ‌ریزی جامعه‌ یی بکوشیم که در آن آموزش عمومی و رایگان، از دبستان گرفته تا کُلِژدوفرانس، همه جا، راه را به یکسان بر استعدادها و آمادگی‌ها بگشاید. هرجا که فکری باشد کتابی نیز باشد. نه یک روستایی بی ‌دبستان باشد، نه یک شهر بی‌ دبیرستان، نه یک شهرستان بی‌ دبیرستان، و همۀ این‌ها زیر نظر و مسئولیت حکومتی لائیک؛ حکومتی کاملاً لائیک؛ حکومتی منحصراً لائیک باشد؛
برای پی ‌ریزی جامعه‌ یی بکوشیم که در آن بلای ویرانگری به نام گرسنگی جایی نداشته باشد.

شما قانون‌گذاران، از من بشنوید که فقر آفت یک طبقه نیست، بلای همۀ جامعه است. رنج فقر تنها رنج یک فقیر نیست، ویرانی یک اجتماع است. احتضار طولانی فقیر است که مرگ حادّ توانگر را به ‌دنبال می ‌آورد.
فقر بدترین دشمن نظم و قانون است. فقر نیز، همانند جهل، شبی تاریک است که الزاماً می‌ باید سپیده‌ یی بامدادی در پی داشته باشد».
 (سخنرانی ویکتور هوگو در مجمع قانون‌گزاری فرانسه در روز پانزده ژانویه ١٨٥٠٠میلادی، ترجمۀ دکتر شجاع‌الدّین شفا).

در بزرگداشت حماسه نوزدهم فروردین 90

19فروردین۱۳۹۰-۸آوریل۲۰۱۱:

نوزدهم فروردین90 یادآور حماسه‌ای بزرگ وفراموشی‌ناپذیر در سالهای اخیر است. رخدادی با صحنه‌هایی شگفت، از پایداری مجاهدین بر سر آرمانشان. پایداری با دست خالی در برابر لشکری زرهی و تا دندان مسلح.

اما یاد کردن از حماسه‌ها، و بزرگداشت حقیقی عمل و فدای قهرمانان، بازبینی ارزشهای آفریده شده، و دستاوردهای آن قهرمانی‌ست ابتدا به چگونگی آن رخداد بنگریم:
گزارش رخداد:
از روز ۱۴فروردین۹۰ مالکی، دست پرورده رژیم آخوندی برای اجرای خونریزی جدید در اشرف آماده‌سازیهای خود را شروع کرد و تعدادی زرهی را وارد قسمتهای شمالی قرارگاه کرد. این کار با اعتراض مجاهدین مواجه شد و زرهیها مجبور به بازگشت شدند.

از غروب ۱۸/۱/۱۳۹۰ ورود نیروهای جدید تحت‌امر مالکی به اطراف اشرف شروع شد در ساعت چهار و چهل و پنج دقیقه صبح جمعه ۱۹فروردین حمله نیروهای جنایتکار با نفربر و هاموی از سمت شمال اشرف آغاز گردید.
اما آنان با مقاومت قهرمانانه اشرفیان مواجه شدند.


پس از ۶ساعت نبرد نابرابر با به‌کارگیری انبوهی زرهی و چندین گردان و با شلیک تیر مستقیم و زیر گرفتن نفرات با هاموی، مقاومت تمام‌عیار مجاهدین باعث شد که تهاجم در شمال خیابان اصلی‌اشرف متوقف شود. مهاجمان با ایجاد یک خاکریز در شمال خیابان اصلی مستقر شدند. در این تهاجم ۳۶تن از اشرفیان از جمله ۸تن از زنان قهرمان مجاهد به‌شهادت رسیدند. شمار مجروحان به ۳۵۰تن رسید و شش مجروح را نیروهای مالکی به گروگان‌ گرفتند.

۴.۵ میلیون فارغ‌التحصیل بیکار در کشور تائید شد تعریف بسیار ساده بیکاری این است که تولید داخلی نیست و واردات کالاها و مواد مصرفی جایگزین کار نیروی ایرانی شده است.

بیکاری جوانان در ایران آخوندی و فقر فلاکت مردم ار این دیکتاتوری روز افزون میباشد

موضوع مهم و حیاتی بنام بحران بیکاری تنها به این نرخ اکتفا نمی‌کند، بلکه بسیار فراتر از آن باید به سونامی و صنعت جدیدی بنام بیکاری در میان «فارغ‌التحصیلان» نیز اشاره شود، زیرا رژیم آخوندی به مدت بیش از ۲۰ سال و به‌طور تصنعی دست به راه‌اندازی سیستم آموزش عالی زد که تنها برای سرگرم نگه‌داشتن جوانان و جویندگان طراحی شده بود. بر این اساس حاکمیت عامدانه جویندگان کار را راهی سیستمی نمود که به‌خوبی از پایان آن، یعنی بیکاری گسترده پس از فارغ‌التحصیل شدن، اطلاع داشت.

«در بهار و تابستان 1395 متقاضی شغل در بازار کار بر اساس مقایسه سالانه فصلی یک میلیون و 200هزار نفر بوده، در حالی که به‌رغم ایجاد اشتغال 700هزار نفری حدود 500هزار نفر به بیکاران اضافه شده است. وی با بیان این‌که دلایل زیادی وجود دارد که این اتفاق موقت نیست، تصریح کرد: این موضوع ادامه دارد و یکی از دلایل آن توسعه آموزش عالی بدون ارتباط با توسعه کشور است». 

(خبرگزاری حکومتی فارس)
واقعیت این است که آمار واقعی در رژیم آخوندی وجود ندارد، حتی خامنه‌ای ولی‌فقیه رژیم در مشهد در سخنرانی اول عیدش گفت: ”آمارهای رسمی انسان را قانع نمی‌کند“.

وقتی در بالاترین سطح رژیم هم آمارهای خودشان را قبول ندارند، تکلیف بقیه معلوم است. اما اگر با عدد و رقم بخواهیم بگوییم، واقعیت این است که آمارهای بیکاری اساساً از تعاریف بیکاری در می‌آید، مثلاً اگر شما بگویید کسی که در هفته یک ساعت کار می‌کند این بیکار نیست، پس آمار بیکاری همین حدود سه میلیون نفری می‌شود که رژیم می‌دهد، اما همین تعریف را تغییر بدهید و بگویید کسی که یک روز در هفته کار داشته باشه، بیکار محسوب نمی‌شود، نتیجه آماری متفاوت خواهد بود.

ژنو – مقر اروپایی ملل متحد: محکومیت اعدامها در ایران و فراخوان به محاکمه عاملان قتل‌عام ۳۰هزار زندانی سیاسی در سال ۶۷

کنفرانس در مقر اروپایی ملل‌متحد در ژنو

در این کنفرانس که همزمان با سی و چهارمین اجلاس شورای حقوق‌بشر ملل‌متحد در ژنو برگزار شده بود، الیزابتا زامپاروتی، نماینده پیشین پارلمان ایتالیا و رئیس مشترک کمیته ایتالیایی شهروندان و پارلمانترها برای یک ایران آزاد،
در سخنان خود، با تأکید بر وخامت وضعیت حقوق‌بشر در ایران گفت: 

ما به‌عنوان حزب رادیکال فراملیتی از یک کارزار بین‌المللی برای حاکمیت قانون در کشورهای مختلف حمایت می‌کنیم. ایران باید در مرکز و هسته این کارزار قرار بگیرد. 

به‌رغم روند بین‌المللی به سوی لغو و یا تعلیق حکم اعدام، رژیم ایران هم‌چنان به طرز وحشتناکی از مجازات اعدام حتی در مورد نوجوانان استفاده می‌کند و این نقض اساسی کنوانسیونهای بین‌المللی به‌خصوص کنوانسیون حقوق کودکان بحساب می‌آید.

در گاهشماری آیین زرتشت (تقویم اوستایی)، به ویژه از دوران هخامنشیان به بعد، هر سال را به دوازده ماهِ سی روزه تقسیم می کردند. در این گاهشماری تقسیم ماه به چهار هفته و هر هفته به هفت روز، وجود نداشت.

 «از آیینهای باستانی و عمومی "سیزده به در" 

جشن فرخنده «سیزده به در»
در این تقویم نام و ترتیب ماهها، به زبان پهلوی، عبارت بود از: 1ـ فَرَوَهر (=فروردین)؛ 2ـ ارتَ وَهیشتَ (=اردیبهشت)؛ 3ـ خردات (=خرداد)؛ 4ـ تیشتَر (=تیر)؛ 5ـ اَمُردات (=اَمرداد)؛ 6 ـ شَتریوَر (=شهریور)؛ 7ـ مهر یا میتَر (=مهر)؛ 8ـ آبان (=آبان)؛ 9ـ آتور (=آذر)؛ 10ـ دَذو (=دی)؛ 11ـ وُهومَن (=بهمن)؛ 12ـ سپَندارمَت (=اسفند).
 در تقویم اوستایی، اولین روز ماه به اهورامزدا یا هورمَزد (خداوند، هستی بخش دانا) تعلّق داشت و بقیۀ روزهای ماه، نام یکی از «اَمشاسپندان» و «ایزدان» را بر خود داشت:

 1ـ هرمزد (اهورامزدا)؛ 2ـ بهمن؛ 3ـ اردیبهشت؛ 4ـ شهریور؛ 5ـ سپندارمَذ، 6ـ خرداد، 7ـ اَمرداد؛ 8ـ دی به آذر؛ 9ـ آذر (آتش)؛ 10ـ آبان (آب)؛ 11ـ خور (آفتاب)؛ 12ـ ماه؛ 13ـ تیر (ستارۀ تیر و ایزد باران)؛
 14ـ گوش (ایزد جهان، هستی و زندگی)؛ 15ـ دی به مهر؛ 16ـ مهر (ایزد دوستی و پیمان)؛ 17ـ سروش؛ 18ـ رَشن (دادگری)؛ 19ـ فروردین (فَروهر)؛ 20ـ بهرام (پیروزی)؛ 21ـ رام (خوشی)؛ 22 ـ باد؛ 23ـ دی به دین؛ 24ـ دین (وجدان، بینش درونی)؛ 25 ـ ارد (خوشبختی و دارایی)؛ 26 ـ اشتاد (راستی)؛ 27 ـ آسمان؛ 28 ـ زامیاد (زمین)؛ 29ـ مهراسفند (=گفتار نیک)؛ 30 ـ انیران (نور جاوید، فروغ و روشنایی بی پایان)؛ (ویکی پدیا، فهرست نام روزهای ماه).

 شمار اَمشاسپَندان (مِهین فرشتگان ـ مقدّسهای نامیرا و جاودانه) هفت تاست که نام شش تای آنها در شمار ماههای دوازده گانه می باشند که عبارتند از: اردیبهشت، خرداد، امرداد، شهریور، بهمن (وهومن) و سپندارمذ (اسفند).

ادامه مطلب در این لینگ میباشد.

http://bit.ly/2nxs3Hu

سیزده بدر، ‌بدرقه‌نوروز و به‌درکردن نحوست آخوندهای پلید

 ،بریم سبزه گره ببندیم ، ببندیم 

بر روی درد غم بخندیم بخندیم 

به‌آب افكندن سبزه در صحرا و گره‌زدن سبزه‌ها با آرزوی برطرف شدن نحوست آخوندهای پلید از میهن و فرارسیدن بهاران پایدار رهایی و حاكمیت ملی و مردمی.
‌ موكب بهار و نوروزی را كه دوازده‌روز با جشن و شادمانی گرامیش داشتیم، در سیزدهمین روز، به‌باغ و صحرا می‌بریم و به‌زبان سمبلیك و زیبای سپردن‌سبزه‌ها به‌جویبارها، ‌آن‌را به‌دشت و صحرا، جنگلها و كوهها و رودها و گلها و پرندگان خوش‌الحان می‌سپاریم.‌با عید، مقدمش را عزیز داشتیم و در «سیزده‌به‌در» ‌شادمانه بدرقه‌اش می‌كنیم.

 می‌گویند تاریخچه و قدمت «سیزده‌به‌در» ‌به‌عصر آتشكده‌ها و مهرپرستی در ایران باستان می‌رسد و به‌همین‌خاطر نیز مراسم این‌روز را در محلهای تاریخی برگزار می‌كردند.
‌برخی گفته‌اند «سیزده‌به‌در» ‌از جشنهای قدیمی ایرانی ریشه می‌گیرد ‌كه به‌آن «بادخوران» ‌و «بادگیران» ‌نیز می‌گفته‌اند.‌رسم تاب‌بازی و تاب‌خوردن در آغوش طبیعت در این‌روز را هم از نشانه‌های آن دانسته‌اند.

‌دسته‌یی از تاریخ‌نگاران، جشن سیزدهمین روز نوروز را در باورهای دینی ایرانیان قدیم جستجو می‌كنند. به‌گمان آنها، قبل از سلسله ساسانی، مردم به‌عنوان یك رسم دینی در این‌روز به‌صحرا می‌رفتند و سبزه‌ها را به‌آب می‌سپردند.‌آنها معتقد بودند كه ارواح پاك، از چند روز پیش از شروع سال جدید، از آسمان به‌زمین فرود می‌آمدند و از طریق شعله‌های آتش وارد خانه‌های مردم می‌شدند و با خودشان خیر و بركت می‌آوردند.‌پیشینیان ما، مقدم آنها را گرامی می‌داشتند و سفره‌های خود را برای پذیرایی از این مهمان نادیدنی، اما عزیز، رنگین می‌كردند.‌روز سیزده فروردین كه موعد بازگشت ارواح پاك به‌جایگاه ابدیشان بود، مردم برای بدرقه، روانه دشت و صحرا می‌شدند و آنها را برای صعود به‌آسمانها مشایعت می‌كردند.‌