فراتر از شقاوت : بخشی از خاطرات زندانیان سال ۶۷ #1988Massacre#Iran#FreeIran

بخشی از خاطرات  زندانیا در قتل عام سال ۶۷ در ایران 

در 7سال اول زندان_1360 تا 67_ همه نوع شکنجه و جنایت دیده بودیم اما هیچ‌کس این میزان از رذالت و شقاوت را تصور نمی‌کرد. 

به ذهن هیچ‌کس خطور نمی‌کرد زندانیانی که 6 یا 7سال قبل، به جرم خواندن یا فروش نشریه در همین بیدادگاهها، با همین معیارهای ضدانسانی به 2 یا 4 یا 10سال زندان محکوم شده بودند، بی‌علت و بی‌بهانه و این‌چنین پنهان و شتابان و بی‌رحمانه اعدام شوند. 

در هیچ جای دنیا کاری به زندانی محکوم ندارند. البته در زندانهای قرون وسطا‌یی خمینی در دوران محکومیت، شکنجه و قبر و گرسنگی و شلاق و... تمام نمی‌شود اما این یکی دیگر پیش‌بینی نمی‌شد. 

هیچ بهانه‌یی و هیچ رحمی در کار نبود. حتی زندانیانی که مدت محکومیتشان تمام شده و به ملی کش معروف بودند حلق‌آویز شدند.
مژگان سربی، فرحناز ظرفچی، منیر عابدینی، اشرف احمدی،
مهشید رزاقی، داریوش کی‌نژاد، محمود فرجی اسکندری، سیدمحسن سیداحمدی، علی بابایی، حمید بخشنده، داود شاکری، مسعود طلوع صفت، داود آزرنگ، سعید گرگانی، یزدان خدابخش، اسماعیل قاضی، یحیی تیموری، محسن سبحانی، حمیدرضا امیری، ناصر رضوانی… 

و دهها نفر دیگر که مدت محکومیتشان تمام شده و به خانواده‌هاشان گفته بودند تا یک ماه دیگر آزاد می‌شوند، بدار سپرده شدند.

به راستی که حقیقت هیچ وقت پوشیده نمی ماند! به کدامین گناه کشته شدند؟!.

و دیگر در این زمان بعد از ۲۸ سال زمان دادخواهی فرا رسیدا است !.