ولادت دومین پیشوای تشیع انقلابی مبارک‌باد: گوهر برگزیده رسول خدا در آزمایشی سنگین‌تر از عاشورابذرافشان عاشور

میلاد با‌سعادت امام‌حسن مجتبی 

اواقعیت این است که بزرگترین تحریف و تقلب در تاریخ صدر اسلام به ‌زندگی امام‌حسن مجتبی، برادر و راهبر امام‌حسین مربوط می‌شود. 

پیشوای انقلابی بزرگی که روزگارش بسیار پرفتنه و پرمصیبت بود. هم‌او که بذرافشان و راهگشای عاشورا و زمینه‌ساز حماسه جاودان آزادی بود و سید‌الشهدا، حسین‌ابن‌علی (ع)، نیز در تمام سالهای امامت امام‌حسن تحت رهبری و هدایت او برای قیام جاودان عاشورا آماده می‌شد.

 بااین‌همه، هنوز که هنوز است دوران امام‌حسن برای بسیاری از شیعیان ناشناخته مانده و تصمیم‌گیریهای خطیر و تاریخی این رسواگر بزرگ دجالان، در پرده‌یی از اسرار و ابهام باقی مانده است.

دوستان ناآگاه، تلاشهای زیادی کردند تا آنچه را که در تاریخ، مشهور به ‌قرارداد صلح بین ‌امام‌حسن و معاویه است، به‌نوعی، توجیه مصلحت‌گرایانه کنند؛ بدون آن‌که بتوانند شرایط و تعادل‌قوای عینی را هم‌چنان‌که بود توضیح بدهند تا همگان چند‌و‌چون اوضاع را در آن شرایط بفهمند و به‌ مضمون مواضع و عملکرد امام‌حسن و نتایج آن پی‌ببرند. 

آخر اگر اوج هوشیاری انقلابی او که با صبر و متانتی شگفت عجین است نبود و اگر او در آزمایشی خارق‌العاده از حکومت و حاکمیت صرف‌نظر نمی‌کرد، در یک‌کلام ارتجاع قهار اموی ریشه اسلام انقلابی را بیرون می‌آورد و دعاوی تاریخی آن‌ را هم لوث می‌کرد و نهضت حسینی نیز هیچ‌ فرصتی برای شکوفایی و اثربخشی نمی‌یافت.

به ‌همین خاطر بود که حسن‌ابن‌علی (ع) در طول تاریخ، هدف رگباری از ناجوانمردانه‌ترین اتهامها و دروغها نه‌فقط از ‌جانب دشمنانش (که از آنها انتظاری جز این نبوده و نیست) بلکه حتی از ‌جانب دوستان ناآگاه، واقع شده است.

حضرت‌ حسن در نخستین روز خلافت کوشید با اتکا به ‌حدیث ثقلین، که وصیت پیغمبر در مورد قرآن و اهل‌بیت بود، نیروها را آگاه کند.

 در اولین خطابه‌اش پس‌از بیعت توده‌ مردم، به ‌تشریح شرایط روز پرداخت و آنها را به ‌پیروی از خودش و اعتماد به ‌رأی و نظرش دعوت کرد و گفت:

 «ماییم یکی از ثقلین که پیامبر در ‌میان امت نهاد و از دنیا رفت. ماییم مکمل و همراه قرآن ‌که در آن تفصیل هر ‌چیزی وجود دارد. نه از پیش می‌رود و نه از پشت ‌سر. باطل در ‌آن‌ را‌ه ندارد.

 در تفسیر قرآن باید به ‌ما اعتماد کرد که در تفسیر ‌آن ‌را‌ه حیله نسپریم، بلکه بر یقین و اطمینان باشیم (اصول کلی را بر حسب شرایط زمان در عمل پیاده کنیم) ».

تلاشهای روشنگرانه امام‌حسن مستمراً و به‌طور یومیه ادامه داشت. اما این تلاشهای آگاه‌گرانه در آن شرایط تیره‌و‌تار و پرفتنه برد چندانی نداشتند. وسایل ارتباط‌ جمعی مثل امروز نبود و کار شاق و طاقت‌فرسایی پیش‌رو قرار داشت.