قتل عام 30 هزار سربه دار: از فاجعه تا حماسه، یک آزمون بزرگ آرمانی و سیاسی

قتل عام ۳۰ هزار نفر در سال ۶۷ به دستور خمینی شیطان ضد بشردر ایران 

از قتل‌عام زندانیانسیاسی ایران، در اواسط تابستان67، به‌عنوان بزرگترین جنایت ضدبشری بعد از جنگ جهانی دوم یاد می‌شود. 

جنایتی که تمام جناحهای این رژیم در آن شریک و سهیم‌اند؛ بارانی از خون که خمینی تمام رژیمش را با آن غسل تعمید داد.

 بنا بر توصیه خمینی، مقامهای رژیمش از میرحسین موسوی نخست‌وزیر رژیم در آن دوران تا ولایتی وزیرخارجه‌اش، در برابر اعتراضهای بین‌المللی برضد شکنجه و اعدام در زندانها پاسخ می‌دادند که «در ایران سیاسی نداریم»....

«خمینی به آنها گفته بود مجاهدین و سایر زندانیان سیاسی را تروریست بنامند و هرگز درباره وجود «زندانی سیاسی» با هیچ طرف سیاسی و حقوقی در جهان گفتگو نکنند.

زیرا «زندانی سیاسی» پدیده‌ و نامی است که وجودش و گفتگو درباره آن مشروعیت و آینده هر نظام سیاسی را سایه ‌به سایه و قدم به ‌قدم به زیر سؤال می‌کشد.

آخر دیو جماران تمام جنایتش را حساب شده و شریرانه دستور میداد.

خمینی جلاد فکر نمی کرد که با ریختن هر خون مجاهد ، صد مجاهد دیگر بلند میشود تا برای سرنگوین هیولای نیستی تا آخرین  توان می ایستند !.

و دیدیم که خمینی گوربگور شد ولی مجاهدین هر روز پرتوانتر و بیشتر به نام نیروی تغییر قسم خورده اندکه تا آخرین نفس برای سرنگونی فاشیزم دینی ایستاده اند.