پیشوای
انقلابی بزرگی که روزگارش بسیار پرفتنه و پرمصیبت بود. هماو که بذرافشان و راهگشای
عاشورا و زمینهساز حماسه جاودان آزادی بود و سیدالشهدا، حسینابنعلی (ع)، نیز در
تمام سالهای امامت امامحسن تحت رهبری و هدایت او برای قیام جاودان عاشورا آماده میشد.
بااینهمه، هنوز که هنوز است دوران امامحسن برای بسیاری از شیعیان ناشناخته مانده
و تصمیمگیریهای خطیر و تاریخی این رسواگر بزرگ دجالان، در پردهیی از اسرار و ابهام
باقی مانده است.
دوستان ناآگاه، تلاشهای زیادی کردند تا آنچه را
که در تاریخ، مشهور به قرارداد صلح بین امامحسن و معاویه است، بهنوعی، توجیه مصلحتگرایانه
کنند؛ بدون آنکه بتوانند شرایط و تعادلقوای عینی را همچنانکه بود توضیح بدهند تا
همگان چندوچون اوضاع را در آن شرایط بفهمند و به مضمون مواضع و عملکرد امامحسن
و نتایج آن پیببرند.
آخر اگر اوج هوشیاری انقلابی او که با صبر و متانتی شگفت عجین
است نبود و اگر او در آزمایشی خارقالعاده از حکومت و حاکمیت صرفنظر نمیکرد، در یککلام
ارتجاع قهار اموی ریشه اسلام انقلابی را بیرون میآورد و دعاوی تاریخی آن را هم لوث
میکرد و نهضت حسینی نیز هیچ فرصتی برای شکوفایی و اثربخشی نمییافت.
به همین خاطر بود که حسنابنعلی (ع) در طول تاریخ،
هدف رگباری از ناجوانمردانهترین اتهامها و دروغها نهفقط از جانب دشمنانش (که از
آنها انتظاری جز این نبوده و نیست) بلکه حتی از جانب دوستان ناآگاه، واقع شده است.
حضرت حسن در نخستین روز خلافت کوشید با اتکا به
حدیث ثقلین، که وصیت پیغمبر در مورد قرآن و اهلبیت بود، نیروها را آگاه کند.
در اولین خطابهاش پساز بیعت توده مردم، به تشریح
شرایط روز پرداخت و آنها را به پیروی از خودش و اعتماد به رأی و نظرش دعوت کرد و
گفت:
«ماییم یکی از ثقلین که پیامبر در میان امت نهاد
و از دنیا رفت. ماییم مکمل و همراه قرآن که در آن تفصیل هر چیزی وجود دارد. نه از
پیش میرود و نه از پشت سر. باطل در آن راه ندارد.
در تفسیر قرآن باید به ما اعتماد
کرد که در تفسیر آن راه حیله نسپریم، بلکه بر یقین و اطمینان باشیم (اصول کلی را
بر حسب شرایط زمان در عمل پیاده کنیم) ».
تلاشهای روشنگرانه امامحسن مستمراً و بهطور یومیه
ادامه داشت. اما این تلاشهای آگاهگرانه در آن شرایط تیرهوتار و پرفتنه برد چندانی
نداشتند. وسایل ارتباط جمعی مثل امروز نبود و کار شاق و طاقتفرسایی پیشرو قرار داشت.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر