سیزده بدر، بدرقهنوروز و بهدرکردن نحوست آخوندهای پلید
،بریم سبزه گره ببندیم ، ببندیم
بر روی درد غم بخندیم بخندیم
بهآب افكندن سبزه در صحرا و گرهزدن سبزهها با آرزوی برطرف شدن نحوست آخوندهای پلید از میهن و فرارسیدن بهاران پایدار رهایی و حاكمیت ملی و مردمی. موكب بهار و نوروزی را كه دوازدهروز با جشن و شادمانی گرامیش داشتیم، در سیزدهمین روز، بهباغ و صحرا میبریم و بهزبان سمبلیك و زیبای سپردنسبزهها بهجویبارها، آنرا بهدشت و صحرا، جنگلها و كوهها و رودها و گلها و پرندگان خوشالحان میسپاریم.با عید، مقدمش را عزیز داشتیم و در «سیزدهبهدر» شادمانه بدرقهاش میكنیم.
میگویند تاریخچه و قدمت «سیزدهبهدر» بهعصر آتشكدهها و مهرپرستی در ایران باستان میرسد و بههمینخاطر نیز مراسم اینروز را در محلهای تاریخی برگزار میكردند. برخی گفتهاند «سیزدهبهدر» از جشنهای قدیمی ایرانی ریشه میگیرد كه بهآن «بادخوران» و «بادگیران» نیز میگفتهاند.رسم تاببازی و تابخوردن در آغوش طبیعت در اینروز را هم از نشانههای آن دانستهاند.
دستهیی از تاریخنگاران، جشن سیزدهمین روز نوروز را در باورهای دینی ایرانیان قدیم جستجو میكنند. بهگمان آنها، قبل از سلسله ساسانی، مردم بهعنوان یك رسم دینی در اینروز بهصحرا میرفتند و سبزهها را بهآب میسپردند.آنها معتقد بودند كه ارواح پاك، از چند روز پیش از شروع سال جدید، از آسمان بهزمین فرود میآمدند و از طریق شعلههای آتش وارد خانههای مردم میشدند و با خودشان خیر و بركت میآوردند.پیشینیان ما، مقدم آنها را گرامی میداشتند و سفرههای خود را برای پذیرایی از این مهمان نادیدنی، اما عزیز، رنگین میكردند.روز سیزده فروردین كه موعد بازگشت ارواح پاك بهجایگاه ابدیشان بود، مردم برای بدرقه، روانه دشت و صحرا میشدند و آنها را برای صعود بهآسمانها مشایعت میكردند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر