معلمان نسبت به سیاستهای سرکوبگرانه علیه معلمان شدیداً اعتراض کردند و اعلام کردند: جای معلم زندان نیست

گرامی داشت روز معلم و درد رنج معلمان در ایران 

واقعیت را باید در شعارهای معلمان دنبال کرد. شعار می‌دهند اگر اختلاس کم بشود حقوق ما پرداخت می‌شود، روی پلاکاردهایشان هم نوشته بودند، می‌گویند خط فقر 3ونیم میلیون، حقوق ما یک میلیون، می‌گویند، این‌که آموزش و پرورش بودجه‌اش کم است ربطی به معلمان ندارد، چرا هر سال بودجه نیروهای سرکوبگر انتظامی و نظامی را افزایش می‌دهند.

وسط سال هم حتی افزایش می‌دهند، اما به معلمان که وسیعترین طیف کارمندان دولت هستند چیزی تعلق نمی‌گیرد، معلمان حتی در بیانیه‌های خود به بیگانگی وزرای کابینه‌های مختلف رژیم از مسائل آموزش و پرورش اشاره می‌کنند، آنها در بیانیه پایانی خود که نوشتند که: 

”وزیر آموزش و پرورش از جنس خود معلمان نیست. وزرایی که تاکنون حتی یک ساعت در کلاس درس مدرسه حضور نداشتند، چگونه می‌تواند دردمعلم را بفهمد و گرهی از کار باز کند“.

در حالی که خط فقر تعیین شده توسط رژیم برای یک خانواده چهار نفری چهار میلیون تومان است حقوق بخش عمده معلمان از یک میلیون تومان فراتر نمی‌رود و عموم آنها در وضعیت مشقت باری زندگی می‌کنند. اصلاح ساختار بیمه و پرداخت پاداش پایان خدمت فرهنگیان و بازگرداندن پولهای چپاول شده صندوق بازنشستگی فرهنگیان از دیگر خواستهای معترضان بود.

تجمع اعتراضی فرهنگیان شهرهای تهران، کرج، شهریار و قم در مقابل مجلس رژیم در تهران برگزار شد. آنها پلاکاردهایی در دست داشتند که روی آنها نوشته شده بود: «معلم زندانی آزاد باید گردد»، «تامین ۱٪ ، گرسنگی ۹۹٪ »، «بیمه کارآمد حق مسلم ما است»، «فقر و تبعیض دیگر بس است» و «اسماعیل عبدی آزاد باید گردد». 

آقای عبدی که روز ۱۹ آبان ماه برای چندمین بار در منزلش بازداشت شد به اتهام مسخره «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت کشور» و «تبلیغ علیه نظام» به شش سال زندان محکوم شده است.